به گزارش خبرگزاری حوزه، خاطرهای از یکی از شاگردان آیتالله العظمی بهجت، لحظهای ساده اما پرمعنا از سیره ایشان را روایت میکند که تقدیم شما فرهیختگان می شود.
همراه آقا میرفتیم درس.
چشمم افتاد به نعلینشان.
قسمتی از کفهاش جدا شده بود.
میدانستم خودشان وقت نمیکنند.
اهل زحمتدادن به دیگران هم نبودند؛ حتی به من که سالها در کنارشان بودم.
بعد از درس، به آقا گفتم: «کف نعلینتون جدا شده، اگه اجازه بدید، بدم درستش کنن.»
آقا سرش را بهطرف من چرخاند. با لبخند گفت: «خودم را هم بلدی درست کنی؟»
همیشه وقتی شوخی میکردند، میخندیدم.
اینبار هم مثل همیشه؛ ولی یکدفعه دلم هُری پایین ریخت: «او با اینهمه عبادت و بندگی، هنوز هم بهفکر درستکردن خودش است، اما من...».
منبع: کتاب در خانه اگر کس است، ص١۶؛ بر اساس خاطرۀ یکی از شاگردان معظمله
نظر شما